Page images
PDF
EPUB

Talis fuit Trenmor scutorum,
Et Trathal, ductor principum;
Talia fuere mea facta in clivo.
Fuit inops semper juxta meam manum,
Et factus est infirmus audax sub mea dura-chalybe.
Ne quære tu conflictum scutorum;
Et ne recusa eum in clivo præcipitiorum.

Fillane et Oscar capillorum flavorum,
Bellatores haud segnes in facie saltus,
Sub meum conspectum petite collem
Speculamini Lochlinem navium post certamen.
Audio ego illos moventes-se ultra,
Ut murmura quæ veniunt procul ab undis,
Vel silvis præcipitiorum. Ne este tardi,
Ne petant illi classem ad septentrionem,
Relinquentes cum celeritate meum telum.
Sunt multi principes et heroes vulnifici
Seminis Iernes, sine face qui sunt mortui; (tura]
Est progenies certaminis sine surgendo (non surrec-
Nati Cromlâ tonitruum ingentium.”

Moverunt-se heroes, quorum erat ater color,
Ut nubes frigidi-currus spectrorum,
Quando venit progenies venti celeriter
Ad immittendum mæstitiam populo de morte.

'N sin dh'éirich mac Mhorni gu mall,
Gall mar charraig thall san oidhche,
Fhocal mar shruth mòr nan carn,
A chruaidh-shleagh g’a ceann a soillse.

A mhic a'chòmhraig,” thuirt an triath,

Righ Mhòrbheinn nan sgiath 's nan corn, Biodh bàird a' cur fonn air sliabh, Air chàirdibh Eirinn nam fiar-cholg. A righ, cuir gu truaill do lann, Thoir dha 'n t-sluagh an còir, a thriath; Tha sinne crìonadh, 's ar cliu gann 'S tu féin a' briseadh gach sgéithe. 'Nuair dh'éireas madainn air cruaich, Seall fada shuas air ar gnìomh; Fairicheadh Lochlin an iomall a' chuain, Gu 'm bheil claidheamh san ruaig gun ghiomh. 'N sin a labh’ras am bàrd orm féin. B’e so an cleachda bha riamh Aig sinns’re nan sgiath sa' mhagh; B’e so do chleachda féin, a thriath, An comhstri mu ’n iadh an t-sleagh.”

“A mhic Mhorni,” thuirt an righ, “ Tha m'ardan gu léir na 'd chliu; Riaghl' comhrag an iomairt na strì; Bidh sleagh nach 'eil mìn ri d' chul. Togaibh, togaibh, shil nam fonn; Is dúnaibh gu trom mo rosg; Luidheam sios ri fuaim nan tonn

Tunc surrexit filius Mornæ lente,
Gallus ut rupes ultra in nocte,
Voce instar fluminis magni molium-saxosarum,
Dura-hastâ usque ad ejus caput fulgente.

“ Fili certaminis,” dixit princeps,
“ Rex Morvenis scutorum et poculorum,
Sint bardi immittentes cantum clivo,
De amicis Iernes sævi furoris.
Rex, conde in vaginam tuum gladium,
Da tuo populo suum jus, princeps ;

[tior Sumus nos marcentes, et (est) nostra gloria contracTe ipso frangente unumquodque scutum. Quando orietur aurora super præcipitia, Intuere procul supernè nostra facta; Sentiat Lochlin in orâ oceani, Quod est gladius alter inter fugandum sine metu. Tunc loquetur bardus de me ipso. Est hæc consuetudo quæ fuit

semper Apud progeniem scutorum in campo; Fuit hæc tua consuetudo ipsius, princeps, In conflictu circa quem curvat-se hasta.”

“ Nate Morna," dixit rex, “ Oritur (est) mea superbia omnino de tua fama; Ordina prælium in luctamine conflictus ; Erit hasta quæ non est mollis juxta tuum tergum. Tollite, tollite (cantum) semen carminum; Claudite graviter mea cilia ; Jaceam stratus ad sonitum undarum

Fo osaig chrom na h-oidhche nochd.
Ma tha thus' Aghaidh 'n t-sneachda,
Anns an leac am measg do shluaigh;
Ma shuidheas tu, a réir mo bheachda,
Air gaoith mu chranna na stuaidh.
Thigse gu m'aisling, a Làmhgheal ;
Bi snámh air m'anam, 's mi m'shuain.”
'S iomadh guth is clàrsach ghrinn,
Bha'g éirigh suas air strì nam fonn,
Na ddin air ard-ghnìomh an righ,
'S air sinns're cheannaird nan sonn.
Air uair chluinnte sa' chaoin-fhuaim
Ainm Oisein 's a luaths sa’mhagh:

'S tric a bhuail's a thug mi buaidh
An comhrag nan ruaig le sléigh.
Gu dall, gu deurach, 's gu faoin,
Tha mo shiubhal le daoine

gun

chli. Mhòr Fhionnghail, cha'n fhaic mi thu chaoidh, Thu féin no do shuinn, a righ; Tha 'n ruadhag a spioladh air d’uaigh, Righ Mhòrbheinn, a 's uaine tom, Biodh d'anam fo aoibhneas r'a luaidh, A cheannard nam buaidh 's nan sonn Aig Cona nan cruach ard.

Sub flamine curvo caliginis hac nocte.
Si es tu, Agandecca,
In clivo in medio tui populi;
Sedes tu, secundum meum visum,
Super vento circa malos-arboreos undarum.
Veni tu ad mea somnia, manus candida;
Sis nans super meum animum, me existente in sopore.”
Plurima fuit vox et cithara elegans,
Quæ surgebat sursum in certamine cantuum,
Et carminum de arduis-facinoribus regis,
Et de progenie ducis heroum.
Interdum audiebatur in blando sono
Nomen Ossiani et ejus laus in campo:

Sæpe percussi (hostem) et reportavi ego victoriam
In conflictu et fugâ cum hastâ.
At mihi cæco, lacrymoso, et debili
Est nunc iter cum hominibus sine vigore.
Magne Fingal, haud cernam ego te in æternum,
Te ipsum aut tuos heroas, o rex;
Est caprea carpens herbas in tuo tumulo,
Rex Morvenis, cujus est viridissimus tumulus,
Sit tuus animus in lætitiâ ad tuam laudem,
Dux victoriarum et heroum
In Conâ præcipitiorum altorum.

« PreviousContinue »