Page images
PDF
EPUB

Circa Cathmorem surgentem in luce.
Ipse est procerissimus in medio principum
Tollens imprudenter suam hastam,
Ut est elatio aut depressio cantuum
A Fonnare, cui non est nuda cithara.
Prope eum inclinans-se super rupem [lorum oculorum,
Est Sulmalla (modesta) se-gerens instar-feminæ cæru-
Filia Conmoris pectoris quod erat purissimum,
Filia regis Inisunæ turrium.
In ejus auxilium venit sub cærulo clypeo
Magnus Cathmor principum, qui opprimeret hostes.
Vidit Sulmalla ejus incessum
In domicilio spatioso hospitalium mensarum,
Et non sine sensu obliquabantur ejus oculi
Circa virginem nitidorum capillorum formosorum.

Tertio die erumpente ex oceano,
Venit bardus laudum cum carmine
A fluentis et tumulis Iernes.
Locutus est ille de tollendo clypeum
In Selma principum; locutus est ille
De periculo Carbaris, capitis Belgarum.
Elevavit Cathmor sua vela in Cluba ;
Erant venti in tergo terrarum ex adverso.
Tres dies fuit ejus habitatio super littore, [moris ;
Ejus oculis obliquantibus-se circa arduam aulam Con-
Filiâ peregrinorum in ejus memoria semper,
Erat ejus suspirium altum in perpetuum.
Sub renovationem venti super oceano

[ocr errors]

In armis à tumulo venit juvenis
Sublaturus telum sụb Cathmore exercituum
Super campis sub sonitu ejus certaminis,
Sulmala lacertorum manibus candidis
Secretò sub galeâ ex duro-ferro,
Ejus passibus in vestigiis egregii-(viri);
Ejus cæruleo oculo se-obliquante cum gaudio
Circa magnum principem, et ejus habitatione circum
Erat opinio apud Cathmorem strenuum (rivulum.
Quod erant passus venustatum super Lumone,
Et eâ appropinquante ad sedem rufarum caprearum;
Erat opinio quod erat ejus manus candida ex adverso
Tollens lentè ejus lacertum ad ventum
Se-effundentem blandè ab Ierne altâ,
Terra viridi sui amatoris ipsius.
Promisit ille quod rediret ille cum suis remis,
Cum velis albis ad amorem sub tetricitate.
Est virgo (arctè) prope te ipsum, Cathmor, (turâ.
Ad rupem (lapidosum) lapidum, et eâ sub durâ arma-

Stetit celsitudo principum in circuitum,
Præter Foldathúm atro-ruforum superciliorum.
Ille inclinans-se super arborem longè ex adverso
Plicans suum animum eo tempore in superbiam,
Capillo in morem nodi in semita venti,
Et modis cantionis suffocatis in ejus ore,
Percussit ille arborem tunc cum ira.
Statim progressus est sub rubigine* ad regem.
Tacitus et magnus ad montem(vel, ad truncum (arboris)

*i. e. vexillo.

um.

[subsumed][ocr errors]

Stetit Hidalla, juvenis princeps;
Erant ejus capilli se-expandentes circa ejus genam
Inter motum cirrhorum sub coruscatione.
Erat blanda ejus vox in Clonrâ ipsâ,
Convalle habitationis ejus strenuorum majorum.
Blanda erat ejus vox, quando pulsabat citharam
In domicilio alto, cujus est maximè sonorum flumen.

“Rex Iernes,” dixit strenuus cum mansuetudine,
" Est hoc tempus mittendi epulas in circuitum;
Eleva voces bardorum super campo,
Ut depellant cursum noctis hujus à nobis ;
Revertetur animus acrior à carmine
Ad concertationem præliorum asperorum.
Insedit caligo usque ad tergum circa Iernen;
A monte ad montem est inclinatio nubium
Cum fimbriis fuscis surgentium.
Procul ex adverso super latere clivorum
(Sunt) ingentes passus canorum spectrorum,
Spectrorum, eorum qui ceciderunt in prælio
Inclinantium-se ad carmen ex suis nimbis.
Surgant a Cathmore citharæ
Quæ mittent coruscationem super egregios in vento.”

“Sub oblivione (sit) quisque homo qui est mortuus," Dixit Foldathus in asperâ irâ, “ Nonne cessi ego (abjectè) humiliter in acie? Quare audiatur à me carmen in clivo ? Haud fuit meum iter languidum in luctamine; Fuerunt inertes sine vi ad meum tergum;

« PreviousContinue »