Page images
PDF
EPUB

An armaibh o chruaich thàinig og
Thogail lainn fo Chathmor nan sluagh
Air raonaibh fo fhuaim a'chòmhraig,
Sùilmhalla nan ruighe geal-làmh
S i diomhair fo cheann-bheart do chruaidh,
A ceuma an aisre an t-sàir;
A gorm-shuil ag iad hadh le solas
Mu mhòr thriath, 's a chòmhnuidh m'a shruth.
Bu bharail le Cathmor an treun
Gu'n robh ceuma nam beus air Lumon,
'S i dlùthadh air dros nan ruadh;
Bu bharail gu'n robh làmh-gheal thall
A'togail mall a ruighe do ghaoith
A’taomadh caoin o Eirinn aird,
Talamh uain a h-annsa féin.
Gheall e gu 'n tilleadh e le raimh,
Le siuil bhàn gu 'ghràdh fo ghruaim.
Tha'n òigh gu teann ort fhéin, a Chathmhoir,
Aig carraig nan clach, 's i fo chruaidh.

Sheas arda nan triath m'an cuairt,
Ach Foldath nan dubh-ruadh fàbhraid.
Es’ag aomadh air craoibh fada thall
Filleadh ’anma san àm am mdirchuis,
A chiabh 'na gagan an aisre na gaoith',
Fonn drain 'g a mhùchadh 'na bheul,
Bhuail e chraobh an sin le feirg,
Grad ghluais e fo mheirg * gus an righ.
Samhach is mòr aig an ord

• Probably mheirghe.

In armis à tumulo venit juvenis
Sublaturus telum sub Cathmore exercituum
Super campis sub sonitu ejus certaminis,
Sulmala lacertorum manibus candidis
Secretò sub galeâ ex duro-ferro,
Ejus passibus in vestigiis egregii-(viri);
Ejus cæruleo oculo se-obliquante cum gaudio
Circa magnum principem, et ejus habitatione circum
Erat opinio apud Cathmorem strenuum [rivulum.
Quod erant passus venustatum super Lumone,
Et eâ appropinquante ad sedem rufarum caprearum;
Erat opinio quod erat ejus manus candida ex adverso
Tollens lentè ejus lacertum ad ventum
Se-effundentem blandè ab Ierne altâ,
Terra viridi sui amatoris ipsius.
Promisit ille quod rediret ille cum suis remis,
Cum velis albis ad amorem sub tetricitate.
Est virgo (arctè) prope te ipsum, Cathmor, (turâ.
Ad rupem (lapidosum) lapidum, et eâ sub durà arma-

Stetit celsitudo principum in circuitum,
Præter Foldathum atro-ruforum superciliorum.
Ille inclinans-se super arborem longè ex adverso
Plicans suum animum eo tempore in superbiam,
Capillo in morem nodi in semita venti,
Et modis cantionis suffocatis in ejus ore,
Percussit ille arborem tunc cum ira.
Statim progressus est sub rubigine* ad regem.
Tacitus et magnus ad montem (vel, ad truncum (arboris)
Sheas Hidala, an t-Òg thriath;
Bha chiabha a' sgaoileadh m'a ghruaidh
An imeachd nan dual fo dhearrsa.
Bu chaoin a ghuth an Claonrath féin,
Gleannan còmhnuidh a thréin shinns're.
Bu chaoin a ghuth 'nuair bhuail e clàrsach
An talla ard a's gàirich sruth.

* i, e. vexillo.

“ A righ Eirinn,” thuirt treun le sèimh,
“So ùine chur nam fleagh m'an cuairt;
Tog gutha nam barda air magh,
Chur siubhal na h-oidhche so uain;
Tillidh anam ni 's géire o'n dàn
Gu comhstri nam blàraibh tuathal.
Shuidhich dùbhra o cùl mu Eirinn;
O bheinn

gu

beinn tha aomadh nial
Le cearbaibh ciara ag éirigh.
Fada thall air thaobh nan sliabh
Garbh cheuma nan liath thaibhse,
Taibhse na thuit anns a' bhlàr
Ag aomadh gu dan o 'n sianaibh.
Eireadh o Chathmor na clàrsaich'
Chuireas dearrsa air sdir sa' ghaoith."

Fo dhi-chuimhn gach duine tha marbh,” Thuirt Foldath an garbh fheirg, “ Nach do ghéill mi gu h-ìosal sa' bhlàr? C'uim an cluinneadh leam dan air an leirg? Cha robh mo shiubhal faoin san strì ; Bha lagaich gun bhrigh ri mo chùlaobh ;

Stetit Hidalla, juvenis princeps ;
Erant ejus capilli se-expandentes circa ejus genam
Inter motum cirrhorum sub coruscatione.
Erat blanda ejus vox in Clonrâ ipsâ,
Convalle habitationis ejus strenuorum majorum.
Blanda erat ejus vox, quando pulsabat citharam
In domicilio alto, cujus est maximè sonorum flumen.

“ Rex Iernes,” dixit strenuus cum mansuetudine,
" Est hoc tempus mittendi epulas in circuitum;
Eleva voces bardorum super campo,
Ut depellant cursum noctis hujus à nobis;
Revertetur animus acrior à carmine
Ad concertationem præliorum asperorum.
Insedit caligo usque ad tergum circa Iernen;
A monte ad montem est inclinatio nubium
Cum fimbriis fuscis surgentium.
Procul ex adverso super latere clivorum
(Sunt) ingentes passus canorum spectrorum,
Spectrorum, eorum qui ceciderunt in prælio
Inclinantium-se ad carmen ex suis nimbis.
Surgant a Cathmore citharæ
Quæ mittent coruscationem super egregios in vento."

“Sub oblivione (sit) quisque homo qui est mortuus," Dixit Foldathus in asperâ irâ, “Nonne cessi ego (abjectè) humiliter in acie? Quare audiatur à me carmen in clivo ? Haud fuit meum iter languidum in luctamine; Fuerunt inertes sine vi ad meum tergum;

Theich nàimhde o mo lainn an sìth.
An Claonrath nam frith fo Dhùbhra
Togadh Hidala guth clàrsaich,
Oigh bhanail o choill' an tòrr
A' coimhead air òr do chiabha.
Fåg Lubar a's fuaimaire raoin ;
So tuineas nan daoine fo chliu."

“Righ Eirinn," thuirt Malthos an triath,
“ Leat féin-sa tha riaghladh nam blàr;
'S tu teine ar sùile air sliabh,
Air monadh tha ciar gu h-ard.
Mar osaig do shiubhal thar sluagh;
Chuir thu mìlte fo thruaigh am fuil :
Ach, 'na d'thilleadh, a thréin le buaidh,
Co chuala fo luaidh do ghuth?
Tha sòlas nam feargach am bàs;
Tha 'n cuimhne a' tàmh air gach beum,
Bhuail an lann gu feum an cath;
Tha strì 'g a filleadh féin 'nan cliabh
Is cluinnear an cian am mórchuis.
Thriath Mhoma, bha do shiubhal féin
Mar chiar shruth a'leum o ghleann;
Bha 'm bàs ag aomadh suas mu d' cheum.
Thog sinn uile gu beud ar lainn;
Cha robh sinne gu lag air do chùlaobh;
Bha na naimhde dlùtha is làidir."

Chunnaic Cathmor am fearg ag éirigh, Is aomadh nan treun r'a thaobh,

« PreviousContinue »