Page images
PDF
EPUB

TEMOR A.

CARMEN IV.

v. 1-17. SUB quercu,” hoc locutus est rex, “ Sedebam ego infrà juxtà rupem rivorum, Quando surrexit Connal ex adverso ab oceano Cum hasta Carthonis capillorum nigrorum. Procul a nobis stetit princeps Vertens ad clivum suos oculos. Erat ejus memoria super suo patre, et ejus itinere Super monte sub fusco et viridi (colore). Caligavi ego in loco ipso,

[bus sursum Cogitationibus meis sub pulverulentis-tenebris euntiSuper meum animum instar nebulæ super montem. Moverunt-se præ me reges Iernes ex adverso; Strinxi ego meum gladium dimidiatim, Quando venerunt mei bellatores huc Tollentes oculos tacitè vicissim. Sicut nubes atræ cælorum (erant) illi ipsi Expectantes ictus oris à voce,

Mo ghuth mar ghaoith tha tlàth is treun, Chuireas o speur gach ced is dubh.

'Sgaoil siuil gheal fo fhocal suas Ri gaoith a bha fuaim o Chòna; Bha tri cheud dig-fhear a' chuain A'coimhead cruaidh chopan a'chdmhraig : Air a chrann an airde bha 'n sgiath Dealradh sìos air domhann nam beuc. 'Nuair thuit an oidhch gu dubh o liath, Bhuail mi cop caismeachd nam beum; Bhuail mi is choimhid mi suas Mu ruadh-chiabh is teine Ul-Eirinn. Cha b'fhada uain reul ur nan styadh, A dearg shiubhal gluasad measg nial. Lean mi U1 thaitneach a' chuain Fo bhoillsgibh fann fuar, is i triall. Le madainn dhruid Eirinn an ced; Bhuail sinn caladh mór Mhoiléna, Gorm shiubhal nan uisge fo thdrr, Am meadhon fuaim coille ag éirigh. Cormac 'na thalla dhiomhair féin O neart Cholc-ullaimh, triath' nam faoibh. Cha 'n es'a mhàin a theich o'n treun; Bha Roscranna nam beus r'a thaobh ; Roscranna nan gorm-shùil gun bheud, Nighean gheal-làmhach àillidh an righ.

Glas, liath is air crann bha gun chruaidh Ghluais suas do mo cheumaibh Cormac;

Mea voce instar venti qui est mollis et validus, [rem.
Qui (abigit) mittit à cælo singulam nebulam et nigro-

Expansa sunt vela candida sub verbum sursum
Ad ventum qui erat sonans à Cona;
Erant trecenti juvenes oceani
Intuentes durum umbonem certaminis :
Super (malo) arbore in alto erat clypeus
Coruscans deorsum super profundum gemituum.
Quando cecidit nox ad nigrum à cano (colore),
Percussi

ego

umbonem monitionis plagarum;
Percussi ego et suspexi ego sursum
Ad rufum capillum et ignem Ul-Iernes.
Haud (fuit) diu à nobis stella nova undarum,
Rutilo ejus cursu se-movente inter nubes.
Secutus sum Ulam jucundam oceani

[iter.
Sub coruscationibus languidis frigidis, eâ faciente
Cum matutinâ-luce approperavit Ierne in vapore;
(Attigimus) percussimus portum magnum Molenæ,
Cæruleo cursu aquarum sub tumulo
In medio sonitu sylvarum surgentium.
Cormacus (fuit) in domicilio secreto ipsius
A viribus Colgullæ, potentis exuviarum.
Non fuit ille solus qui fugerat à strenuo;
Erat Roscranna venustatum ad ejus latus,
Roscranna cæruleorum oculorum sine defectu,
Filia manus-candida formosa regis. [dura-cuspide

Leucophæus, canus et super arbore quæ erat sine Processit sursum ad meos passus Cormacus ; TOM. III.

E

Fiamh gàire air gaisgeach nam buadh,
Bha dorran air 'anam is doghruinn.
“ Chi mi airm ghailbheach Thréinmhdir;
An so féin tha ceuma an righ;
Tha Fionnghal mar dhearrsa ag éirigh
Air anam bha ciaradh fo stri
Is luath thu féin fo chliu, a thriath;
Ach's làidir treun tha nàimhde Eirinn,
Mar fhorum nam mòr shruth o shliabh,
Mhic Chumhil nan srian 's nan carbad.”

“Ge mòr iad, theid an taomadh sìos
O m'anam, is e 'g éirigh suas;
Cha sìol nan lag ar triathan,
A righ do'm bu ghorm sgiathach sluaigh.
C'uim a bhiodh an t-eagal mall
Ag iadhadh dall mar thaibhs fo chiar?
Fasaidh anam nan treun air am
A chinneas nàimhde nach gann air sliabh.
Na taomsa gruaim, a righ Eirinn,
Air dg a tha 'g éirigh gu còmhrag.”

Thuit deura an righ gu làr;
Ghlac e làmh an t-sair an sàmhchair.
“ Shil Thréinmhoir nan garbh ghnìomh fo lann,
Cha d'théid nial uam air dealra do chléibh,
Tha lasadh an teine do shinns're;
Chi mi, a righ, do mhòr chliu;
Tha comhara do thriall gu còmbrag
Mar ghath soluis air ciaradh speur.

Lento risu super bellatore victoriarum,
Erat iracundia super ejus animo et angor.
“ Video ego arma frementia Trenmoris;
In hoc ipso (loco) sunt passus regis ;
Est Fingal sicut coruscatio surgens
Super animum, qui offuscabatur sub certamine.
Es citò tu ipse sub famâ, o princeps;
At validi, strenui sunt hostes Iernes,
Instar strepitûs magnorum torrentium à clivo,
O fili Comalæ frænorum et curruum.'

“Quanquam magni illi, ibit eorum effusio deorsum
Ab meo animo, eo surgente sursum ;
Non sunt semen ignavorum nostri principes,
O rex, cui sunt cæruleo-scutati populi.
Quare esset timor tardus
Circumiens cæcus instar spectri sub fusco-vapore ?
Crescit animus strenuorum in tempore
Quo fiunt hostes (numerosi) haud parci super clivo.
Ne funde tu torvitatem, o rex Iernes,
Super juvenem, qui est surgens ad certamen.”

Ceciderunt lacrymæ regis ad humum; Prehendit ille manum egregii in silentio. “Semen Trenmoris ingentium factorum sub telo, Haud ibit nubes a me super coruscationem tui pectoris, Quod est flammescens in igne tuorum majorum; Video ego, rex, tuam magnam gloriam; Sunt signa tui cursus ad certamen Sicut radius lucis super fusca-(facie) cælorum. .

« PreviousContinue »