Page images
PDF
EPUB

Quo cecidit magnus Ronnan sub nubem.

. O lerne! collium quorum est viridissimum gramen, Quam charæ mihi ipsi tuæ valles !

[rum, Est tranquillitas circa cærula fluenta tuorum clivoEst sol super tuis campis haud tardus. Est mollis modus tuæ citharæ in Selma, Jucunda vox à tuo venatore in Cromlâ. Sumus nos in Ithona asperorum fremituum, Graves et mæsti sub marino fremitu fluctuum, Fluctuum cum albis capitibus insanium Transilientium super acclivitatem littoris; Me tremente in mediâ nocte.

[graphic]

Sgaoil mise mo shiuil le solas
Fo thalla ard Chonlaoich nan triath;
Mo thurus gu Innis gun chala.
Glan Chuthonn’air tòir nan agh' ciar
Chunnaic mi, mar dhearrsa na soillse,
Teachd na bhoisge o na nialaibh;
A leadan mar dhubh-chul na h-oiche,
Air geal urla ag éirigh gu dian.
I’g aomadh, a' tarruing an teud,
A ruighe glan air a déigh a' dol sìos,
Mar shneachda air Cromla

gun

bheud.
Thigse gu m'anam, a làmh-gheal,
Bhan-sealgair na sår innis faoin.
Tha h-uaire fo dheuraibh

gun

àireamh; Tha i smuaine air Conlaoch neo-bhaoth. C'àite 'm bheil do shithse, digh, Chuthonn na mòr throma chiabh :

CUTHONNA,

Craig chorrach tha g'aomadh air sàil,
Liath chranna fo aois le coinich;
Na tonna a' gluasad mu thràigh;
Air a thaobh Innis bhlàth nan ruadh :
An sin tha g'éiridh tuir mo rùin.
Oighean na seilge thill o 'n bheinn :
Chunnaic e 'n sealladh air chùl.
C'àite nighean Runtair nam beum?
Cha do fhreagair na h-òighean fo ghruaim.
Espandi ego mea vela cum gaudio
Infra domum arduam Conlochi principum ;
Meo itinere ad insulam sine portů.
Puram Cuthonam fugantem hinnulos fuscos
Vidi ego, sicut coruscationem lucis,
Descendentem cum splendore è nubibus,
Ejus crines, sicut nigrum tergum noctis,
Super candidum pectus surgens frequenter,
Ipsam se-inclinantem et trahentem nervum,
Ejus lacertum purum ad ejus tergum euntem deorsum
Instar nivis super Cromlå sine labe.
Veni tu ad meam animam, o manus candida,
Venatrix egregiæ insulæ desertæ.
Sunt ejus horæ sub lacrymis sine numero;
Est illa cogitans de Conlocho haud vano.
Ubi est pax tua, o virgo,
Cuthona magnorum gravium cirrorum?

CUTHONA.

Est saxum præceps inclinans-se super salem,
Canis arboribus sub senectute cum musco,
Undis se moventibus circa littus;
Juxta ejus latus viretum tepidum rufarum-caprearum:
Illic surgunt turres mei desiderii.
Virgines venationis reverterunt à monte:
Vidit ille earum intuitum versùs earum tergum
Ubi (est) filia Rumaris plagarum?
Haud responderunt virgines sub tetricitate.

Tha mo shìth-sa air cruachan Mhòrai,
Shil innis na tìr fada shuas.

TOSCAR.

osag

Tilleadh an digh gu sìth-sa féin, Gu talla nan teud aig Conlaoch: Is caraid do Thoscar an treun; Bha fleagh do mo réir ’na mhòr thir. O Eirinn éireadh thlàth Cur seðla gu tràigh na Morai, Air Mòra, tha sàmhchair do 'n òigh ghlain. Lai Thoscair tha snámh gu doghruinn. Suidhidh mise an cos fo dhian 'S mi sealladh air grian an raoin; Tha aiteal 'sna crannaibh o’nial 'S gu ciuin tha glan ainnir neo-fhaoin, Cuthonn nan aoidh le 'guth brdin. Ach is fada o mo chluais an digh An talla Chonlaoich nan corn fial.

CUTHONNA.

C'e an nial tha tuiteam orm féin, Tha'g iomrachadh mo threuna shuas? Tha mi faicinn an truscainn gun fheum, Mar liath cheò air astar mo chruaich. C'uin a thuiteas mi, Rumair thréin ? Tha mulad mo chléibh gu mo bhàs. Nach fhaicinnse Conlaoch nam beum,

Est mea pax super collibus Moræ,
Semen insulæ terræ procul remotæ ad occasum.

TOSCAR Redeat virgo ad suam pacem ipsius, Ad aulam chordarum Conlochi: Est amicus Toscari strenuus-(vir); Fuit convivium ex meo animo in ejus magnâ terra. Ab Ierne surgat flatus mollis Mittens vela ad littus Moræ, Ad Moram, est tranquilla-habitatio virgini puræ, Dies Toscaris sunt natantes ad angorem. Sedebo ego in cavernâ sub tegmine Adspiciens solem agri; Est aura in arboribus à nube Et tranquilla est elegans virgo haud inanis, Cuthona in eorum murmure cum ejus voce luctus. At est procul à meâ aure virgo In terrâ Conlochi cornuum hospitalium.

CUTHONA.

Quænam est nubes quæ est cadens in me ipsam, Quæ est vehens meos strenuos (viros) sursum ? Sum ego spectans eorum amictus sine utilitate, Veluti canam nebulam iter facientem circum montem. Quando cadam ego, Rumar strenue? Es dolor mei pectoris ad meam mortem. Nonne cernam Conlochum plagarum,

« PreviousContinue »